Door Hinda
"Waarom overkomen mij toch altijd dit soort dingen?" zucht Rose. Ik weet meteen hoe laat het is. Rose is 42, succesvol, single en heeft inmiddels genoeg dates achter de rug om er een boek over te schrijven. Toch komt de liefde van haar leven maar niet voorbij. Volgens mij ligt dat niet alleen aan het aanbod. Ze is nogal kieskeurig. Een verkeerde schoen, een irritante lach of één ongelukkige opmerking kan genoeg zijn om iemand voorgoed af te schrijven.
"Wat is er gebeurd?" vraag ik. Ze vertelt over de man met wie ze vorige week uit eten ging. Totaal niet haar type. Normaal valt ze op intellectuele mannen, het liefst een beetje glad en goedgebekt. Deze man was het tegenovergestelde: een echte doe-het-zelver met handen zo groot dat hij je met één liefdevolle streling waarschijnlijk knock-out slaat.
Ze ontmoette hem bij een kennis. Ze raakten aan de praat, wisselden nummers uit en kort daarna vroeg hij haar mee uit eten. Rose besloot haar gebruikelijke eisenlijst voor één avond thuis te laten. Dat voornemen werd meteen op de proef gesteld toen ze voor een all-you-can-eatrestaurant stonden. "Leuk hè?" zei hij enthousiast. "Moet je kijken hoeveel eten. En dat allemaal voor 25 euro!" Rose keek naar binnen.
Precies het soort restaurant waar ze zelf nooit voor zou kiezen. Toch liep ze achter hem aan. Aan tafel was hij erg relaxed. Hij praatte honderduit over zijn werk en de mensen die hij dagelijks tegenkwam. "Ik ben vrouwen zoals jij niet gewend," bekende hij uiteindelijk. Dat vond ze dan weer aandoenlijk. Tot het dessert. Slurp. Ze keek op. Slurp. Voor hem stond een bakje fruit. Alleen at hij het niet. Hij zoog de stukjes naar binnen. Rose voelde haar tenen kromtrekken.
Normaal gesproken was dit voldoende geweest om de avond mentaal af te sluiten, maar ze bleef zitten. Ze vond hem aardig. En ergens ook wel aandoenlijk. Na het eten gingen ze wandelen. Opeens zag ze hem glimlachen. "Waarom lach je?" Hij keek trots om zich heen. "Ik loop met de mooiste vrouw op straat. Iedereen kijkt jaloers naar me." Zelfs Rose was daar niet tegen bestand.
Aan het einde van de avond bood hij aan haar naar haar huis te brengen. Ze was eerder met de taxi gekomen, dus liep ze met hem mee naar zijn werkbus. Op haar nieuwe Louboutins. Het kostte haar enige moeite om elegant naar binnen te klimmen, maar uiteindelijk zat ze naast hem. "HATSJOE!" Op de voorruit verscheen een flinke klodder snot. Met bloed. Rose verstijfde. "O, dat heb ik vaker," zei hij rustig. "Hooikoorts." Voor ze iets kon zeggen, haalde hij zijn mouw langs de voorruit. Rose keek naar de mouw en hem. "En toen?" vraag ik, inmiddels blauw van het lachen. "Toen heeft hij me netjes naar huis gebracht." "Dat bedoel ik niet. Ga je hem nog zien?" "Ja." Ik kijk haar verbaasd aan. "Ja?"
"Die man is gewoon helemaal zichzelf bij mij. En hij adoreert me. Dan ben ik toch gek als ik hem laat lopen?" Dit keer ben ik degene die even niets weet te zeggen. Rose, die een man ooit na één date afschreef vanwege zijn schoenen, geeft de man die zijn fruitsalade naar binnen slurpte en daarna zijn bebloede snot met zijn mouw van de voorruit veegde gewoon een tweede kans. Ik begin te lachen. "Wat?"
"Niets." Blijkbaar heeft zelfs Rose geen eisenlijst die bestand is tegen een man die naar haar kijkt alsof ze de mooiste vrouw op straat is. Al hoop ik voor date twee wel dat hij zijn zakdoekjes meeneemt.